خدا هم عاشق است

گفتگوی صمیمی هادی با دوستان خوبش

khodahamasheghast — Sun, 20 Mar 2011 20:29:18 GMT

سلام دوستان خوبم
اول از همه ممنونم از همه دوستان خوبم که هميشه منو مورد الطافشون قرار ميدن!

من مدت کوتاهی نبودم ودلیلشم شرکت در مسابقات نمایش هنررزمی آی کی دو(پیشرفته ترین دفاع شخصی وپلیس ژاپن) به عنوان عضوی از تیم گیلان بود وخدارو شکر تونستم با تیم فوق العاده گیلان به مقام اول کشوری برسم وتیم گیلان در کشور مقام اول رو کسب کرد وبترین استان معرفی شد.این رقابت نمایشی در شهرکرد برگزار شد وجای همه خالی بود و خیلی بهمون خوش گذشت.البته این حرفام باعث نمیشه الان آپم رو نخونیداااااااااااااا

۴آپ از استاد گرانقدر "مرحوم حسین پناهی" گذاشتم که انشاالله استفاده کنید.

۱ چیز دیگه اینکه اینجا میای نظر دادن اجباری بخوای نخوای باید نظرتو بگی بعد بری.

خدانگهدار دوستان خیلی خوبم و به امید اینکه باز هم بیاید.

دوستانی که مایلند میتونند اینجا کلیک کنند تا به وبلاگ دیگه من برند. کلیک کن حتما

اونایی که با تبادل لینک موافقند منو با نام"خدا هم عاشق است" لینک کنند و خبرم کنند

رسالت

khodahamasheghast — Sat, 14 Nov 2009 07:23:18 GMT

و رسالت من اين خواهد بود

تا دو استکان چاي داغ را

از ميان دويست جنگ خونين

به سلامت بگذرانم

تا در شبي باراني

آن ها را

با خداي خويش

چشم در چشم هم نوش کنيم

مرحوم حسین پناهی

شب و روزم بسمه

khodahamasheghast — Sat, 14 Nov 2009 07:21:18 GMT

همه اينو مي دونن
که بارون
همه چيز و کسمه
آدمي و بختشه
حالا ديگه وقتشه
که جوجه ها را بشمارم
چي دارم چي ندارم
بقاله برادرم
مي رسونه به سرم
آخر پاييزه
حسابا لبريزه
يک و دو ! هوشم پريد
يه سياه و يه سفيد
جا جا جا
شکر خدا
شب و روزم بسمه

مرحوم حسین پناهی

به خانه مي رفت

khodahamasheghast — Sat, 14 Nov 2009 07:20:18 GMT

به خانه مي رفت

با كيف

و با كلاهي كه بر هوا بود

چيزي دزديدي ؟
- مادرش پرسيد -

دعوا كردي باز؟
- پدرش گفت -

و برادرش كيفش را زير و رو مي كرد

به دنبال آن چيز
كه در دل پنهان كرده بود

تنها مادربزرگش ديد
گل سرخي را در دست فشرده كتاب هندسه اش
و خنديده بود

مرحوم حسین پناهی

آن لحظه

khodahamasheghast — Sat, 14 Nov 2009 07:18:18 GMT

آن لحظه
كه دست هاي جوانم
در روشنايي روز
گل باران ِ سلامُ تبريكات ِ دوستان ِ نيمه رفيقم مي گذشت
دلم
سايه اي بود ايستاده در سرما
كه شال كهنه اش را
گره مي زد

مرحوم حسین پناهی

دانه ي اشک

khodahamasheghast — Wed, 11 Nov 2009 08:46:54 GMT

باز من مانده ام وتنهايي،
دست بر زانوي غم،
سربه دودست،
سردي قطره ي لرزاني برگوشه ي چشم
ونگاهم حيران،
خيره بر پرده ي جادويي.
دود سيگار که برآن مي افتد،
سايه ساقه ي اندامي
وبر آن مي تابد
مهربان پرتوصبحي روشن
ودر آن مي بينم که ازدور،
بال بگشايند زي من بشتاب،
آن دو آواره کبوترهايم.
بنشينند مرا بر دامن
مهربان،خاموش،
خيره در من بيه نياز
وبيفشانمشان دانه ي اشک
وبيفشانمشان دانه ي اشک.

دکتر علی شريعتي

قفس کوچک

khodahamasheghast — Wed, 11 Nov 2009 08:45:43 GMT

هرلحظه حرفي در مازاده مي شود.

هرلحظه دردي سربر مي دارد

وهرلحظه نيازي از اعماق مجهول روح پنهان ورنجور ماجوش مي کند.

اين ها برسينه مي ريزندوراه فراري نمي يابند.

مگر اين قفس کوچک استخواني،

گنجايشش چه اندازه است؟

دکتر علی شريعتي

آزادي

khodahamasheghast — Wed, 11 Nov 2009 08:42:18 GMT

آزادي،

در دامن اسارت مي زايد،

در زنجير رشد مي کند،

از ستم تغذيه مي کند،

با غضب بيدار مي شود.....

هاي،اين سرنوشت آزادي است!

دکتر علی شريعتي

انار

khodahamasheghast — Sat, 07 Nov 2009 07:35:18 GMT

یکبار وقتی در قلب اناری زندگی می کردم،شنیدم که دانه ای گفت:

روزی یک درخت خواهم شد،باد در شاخه هایم ترانه خواهد خواند،
خورشید در برگ هایم خواهد رقصید،ومن درتمام فصل ها قوی وزیبا خواهم بود.

سپس دانه دیگری به سخن آمد وگفت:
وقتی من نیز چون توجوان بودم،این چنین رویایی داشتم،
اما اکنون که می توانم چیزها رااندازه گرفته وبسنجم،
می بینم که آرزوهایم بیهوده بوده است.

وسومین دانه چنین گفت:
من در خودمان چیزی نمی بینم که به آینده بزرگ امیدوارمان کند.

وچهارمین دانه گفت:
اما چه مسخره است زندگی مان،بدون آینده ای بزرگتر!

پنجمی گفت:
چرا در مورد آنچه برایمان اتفاق خواهد افتاد مجادله کنیم،
در حالی که ما حتی نمی دانیم چه هستیم.

اما ششمش جواب داد:هرچه که هستیم!باید به بودن ادامه داد.

وهفتمی گفت:
من در مورد این که هرچیزی چگونه خواهد بود،عقیده جالبی دارم،
اما نمی توانم آنهارا در کلمات بیاورم.

سپس دانه هشتم،نهم،دهم وآنگاه همه دانه ها شروع کردند به حرف زدن.ولی نمی توانستم به دلیل صداهای زیاد چیزی تشخیص داده وبشنوم.

همان روز به سمت قلب یک «بِه»حرکت کردم،
جایی که دانه ها کم واغلب خاموشند.

جبران خلیل جبران

گورکن

khodahamasheghast — Sat, 07 Nov 2009 07:31:48 GMT

یکبار،وقتی می خواستم یکی از خودهای مُرده ام را دفن کنم،گورکن نزدیک من شد وگفت:

ازهمه کسانی که برای تدفین این جا آمده اند تو تنها کسی هستی که دوستت دارم.

گفتم:شما مرا خیلی خوشحال کردید،اما چرا مرا دوست داری؟

گفت:زیرا،آنها گریان می آیند وگریان می روند،اما تو خندان می آیی وخندان می روی.

جبران خلیل جبران